این مسئله که عدالت چیست، شاید چندان احتیاج به تعریف نداشته باشد. افراد بشر کم و بیش ظلم را می‏شناسند، تبعیض را می‏شناسند. عدالت‏ نقطه مقابل ظلم است، نقطه مقابل تبعیض است و به عبارت دیگر: افراد بشر در دنیا به حسب خلقت خودشان و به حسب فعالیتهایی که می‏کنند و استعدادهایی که از خود نشان می‏دهند، استحقاقهایی پیدا می‏کنند.

عدالت‏ عبارت است از اینکه آن استحقاق و آن حقی که هر بشری به موجب خلقت‏ خودش و به موجب کار و فعالیت خودش به دست آورده است، به او داده‏ شود، نقطه مقابل ظلم است که آنچه را که فرد استحقاق دارد به او ندهند و از او بگیرند، و نقطه مقابل تبعیض است که دو فرد که در شرایط مساوی‏ قرار دارند، یک موهبتی را از یکی دریغ بدارند و از دیگری دریغ ندارند. ولی در عین حال از قدیم الایام افرادی در میان بشر بوده‏اند از فلاسفه‏ قدیم یونان تا دوره‏های اروپا که اساسا منکر واقعیت داشتن عدالت بوده و هستند و می‏گویند اصلا عدالت معنی ندارد. عدالت مساوی با زور است، عدالت یعنی آن چیزی که قانون موجود حکم کرده باشد و قانون موجود هم آن‏ است که زور آن را به بشر تحمیل کرده باشد. پس عدالت را در نهایت امر، زور تعیین می‏کند. این مطلب مردود است.

عدالت خودش واقعیت دارد چون حق‏ واقعیت دارد. حق از کجا واقعیت دارد؟ حق از متن خلقت گرفته شده است‏. چون خلقت واقعیت دارد، هر موجودی در متن خلقت یک شایستگی و یک‏ استحقاق دارد. انسان به موجب کار و فعالیت خودش، استحقاقهایی را به‏ وجود می‏آورد، و عدالت هم که عبارت است از اینکه به هر ذی حقی حقش را بدهیم معنی پیدا می‏کند.