چرا باید زن خودش را از غیرمحارم خودش بپوشاند؟ رمز و سر این مطلب چیست و چه فایده‏ای دارد؟ اولین خاصیتش خاصیت روانی است، یعنی آرامش روانی. در هر جامعه‏ای‏ که روابط زن و مرد بر اساس عفاف بود، عفاف در همین حدود اسلامی که عرض‏ می‏کنم یعنی زنان در خارج دایره ازدواج، خود آرا و خودنما نبودند و وسیله‏ تهییج مردان را فراهم نکردند و مردان هم در خارج از دایره ازدواج دنبال‏ لذت جویی و کامجویی به وسیله چشم، دست، لامسه و غیر لامسه نبودند قلبها و روحها آرام و سالم است، و در هر جامعه‏ای که بر عکس (این حالت) است اولین ناراحتی اجتماعی، ناراحتیهای روانی است.
گروهی از فرنگیها گفتند خیر، وقتی زن و مرد از یکدیگر دور باشند ناراحتیهای روانی و عقده‏های روانی به وجود می‏آید. ولی تجربه همین یک‏ قرن گذشته و کمتر از یک قرن گذشته کاملا ثابت کرد که مسأله برعکس است‏، به هر اندازه که آزادی در مسائل جنسی بیشتر است التهاب در افراد زیادتر و بیشتر است چون غریزه جنسی انسان (مانند چند غریزه دیگر مثل غریزه جاه طلبی، غریزه علم طلبی و غریزه‏ عبادت) صرفا ظرفیت جسمانی ندارد، ظرفیت روحی هم دارد.

قرآن کریم در آیه 30 سوره نور می فرماید:«قل للمؤمنین یغضوا من ابصارهم و یحفظوا فروجهم ذلک ازکی لهم ان الله‏ خبیر بما یصنعون»؛ بگو به مؤمنین که چشمها را فرو خوابانند و دامنهای‏ خودشان را حفظ کنند، این برای آنها پاکتر و پاکیزه‏تر است، یعنی این‏ دستورهای عفاف به منظور پاکیزگی داده شده است و خدا داناست به آنچه که‏ شما انجام می‏دهید. در این آیه مسائل زیادی است که باید بحث بشود.
مفسرین راجع به این‏ «یغضوا من ابصارهم و یحفظوا فروجهم» خیلی بحث کرده‏اند. بعضی اعتقادشان این است که این دو جمله مربوط به ستر عورت است، چون یکی از واجباتی که ما در اسلام داریم این است که چه‏ بر مرد و چه بر زن واجب است که عورت خود را از غیرهمسر خود بپوشانند. ستر عورت بر مرد و بر زن هر دو واجب است. غیر از زن و شوهر که‏ نسبت به عورات یکدیگر محرم هستند، دیگر هیچ کس نسبت به عورت دیگری‏ محرم نیست. پدر و مادر نسبت به پسر و دختر خودشان و برادرها نسبت به‏ یکدیگر و خواهرها نسبت به یکدیگر محرم نیستند. واجب است پوشاندن‏ عورت و حرام است نظر کردن به عورت غیر. این از مسلمات دین مقدس‏ اسلام است.

به طور کلی آیات مربوط بدین موضوع در دو سوره‏ از قرآن آمده است: یکی سوره " نور " و دیگر سوره " احزاب ".
در سوره نور آیات 30 و 31 می فرماید:«قل للمؤمنین‏ یغضوا من ابصارهم و یحفظوا فروجهم ذلک ازکی لهم ان الله خبیر بما یصنعون*‏ و قل للمؤمنات یغضضن من ابصارهن و یحفظن فروجهن و لایبدین زینتهن الا ما ظهر منها و لیضربن بخمرهن‏ علی جیوبهن و لا یبدین زینتهن الا لبعولتهن او آبائهن او آباء بعولتهن او ابنائهن او ابناء بعولتهن او اخوانهن او بنی اخوانهن او بنی اخواتهن او نسائهن او ما ملکت ایمانهن او التابعین غیر اولی الاربة من الرجال او الطفل الذین لم یظهروا علی عورات النساء، و لا یضربن بارجلهن لیعلم ما یخفین من زینتهن و توبوا الی الله جمیعا ایها المؤمنون لعلکم تفلحون»؛ به مردان مؤمن بگو دیدگان فرو خوابانند و دامنها حفظ کنند. این برای‏ شما پاکیزه‏تر است. خدا بدانچه می‏کنید آگاه است. به زنان مؤمنه بگو دیدگان خویش فرو خوابانند و دامنهای خویش حفظ کنند و زیور خویش آشکار نکنند مگر آنچه پیدا است، سرپوشهای خویش بر گریبانها بزنند، زیور خویش آشکار نکنند مگر برای شوهران، یا پدران، یا پدر شوهران، یا پسران، یا پسر شوهران، یا برادران، یا برادر زادگان، یا خواهرزادگان‏، یا زنان، یا مملوکانشان، یا مردان طفیلی که حاجت به زن ندارند، یا کودکانی که از راز زنان آگاه نیستند (یا بر کامجوئی از زنان توانا نیستند) و پای به زمین نکوبند که زیورهای مخفیشان دانسته شود.
ای گروه‏ مؤمنان همگی به سوی خداوند توبه برید، باشد که رستگار شوید.

دو آیه مربوط به وظائف زن و مرد است در معاشرت با یکدیگر که شامل چند قسمت است:
1- هر مسلمان، چه مرد و چه زن، باید از چشم چرانی و نظر بازی‏ اجتناب کند.
2- مسلمان، خواه مرد یا زن، باید پاکدامن باشد و عورت خود را از دیگران بپوشد.
3- زنان باید پوشش داشته باشند و آرایش و زیور خود را بر دیگران‏ آشکار نسازند و در صدد تحریک و جلب توجه مردان برنیایند.
4- دو استثناء برای لزوم پوشش زن ذکر شده که یکی با جمله " «و لا یبدین زینتهن الا ما ظهر منها»" بیان شده است و نسبت به عموم مردان‏ است و دیگری با جمله " «و لا یبدین زینتهن الا لبعولتهن» ذکر شده و نداشتن پوشش را برای زن نسبت به عده خاصی تجویز می‏کند.

ستر عورت
خداوند می‏فرماید " «و یحفظوا فروجهم»" یعنی: به مؤمنین بگو عورت خویش را حفظ کنند. ممکن است مقصود این باشد که پاکدامن باشند و دامن خود را از هر چه که روا نیست نگهداری کنند، یعنی از زناء و فحشاء و هر کار زشتی که از این مقوله است. ولی عقیده مفسرین اولیه اسلام و همچنین مفاد اخبار واحادیث وارده اینست که هر جا در قرآن کلمه حفظ فرج آمده است مقصود حفظ از زناء است جز در این دو آیه که به معنای حفظ از نظر است و مقصود وجوب ستر عورت است. چه این تفسیر را بگیریم یا حفظ فرج را به معنی‏ مطلق پاکدامنی و عفاف بگیریم در هر حال شامل مسأله ستر عورت می‏باشد.
در دنیای متمدن کنونی نیز عده‏ای از غربیها کشف عورت را تأیید و تشویق‏ می‏کنند. در آیه بعد می‏فرماید: " «و قل للمؤمنات یغضضن من ابصارهن و یحفظن‏ فروجهن»" عینا همان دو تکلیف: ترک نظر، و پاکدامنی (پوشانیدن‏ عورت) را که برای مردان بیان کردم برای زنان هم ذکر فرموده است.

از اینجا به خوبی روشن می‏شود که هدف از این دستورات رعایت مصالح بشر است خواه زن یا مرد. قوانین اسلام بر پایه تبعیض و تفاوت میان زن و مرد بنا نشده است و الا می‏باید همه این تکالیف را برای زن قائل شود و برای مرد هیچ وظیفه‏ای مقرر ندارد. قرآن در اینجا مسأله «ذلک ازکی لهم» را بیان می‏کند، می‏گوید این دستور باز برای پاک بودن روح شماست، یعنی چه؟
فلسفه این مطلب‏ این است که اسلام نمی‏خواهد (در) مردم بیش از آن اندازه‏ای که طبیعت از ارضای غریزه جنسی اقتضا می‏کند موجبات اشتغال خاطر، اشتغال ذهن و تهییج‏ شهوت را فراهم کند. هر چه را که انسان نمی‏بیند درباره‏اش هم نمی‏اندیشد. مردم به دلیل‏ اینکه همیشه عوراتشان از یکدیگر پوشیده است البته در سنت اسلامی نه در سنت فرنگی هیچوقت اتفاق نمی‏افتد که کسی درباره عورت دیگری بیندیشد. اصلا این امری است که هرگز مورد توجه نیست. برای اینکه قلبهای شما، فکرهای شما و مغزهای شما پاک باشد که‏ درباره این جور مسائل نیندیشید که عورت فلانکس اینجور است و عورت‏ دیگری اینجور است و هرگز چنین چیزی نباشد (اسلام دستور به ستر عورت داده است) و چقدر هم از این جهت نتیجه گرفته است.

نتیجه، همین است که ذهن و فکر اتباع خودش را همیشه پاک و عالی و برتر از این‏ نگه داشته که در این باره اساسا یندیشند، و اصلا در این باره فکر نمی‏کنند. بعضی معتقدند که این «یحفظوا فروجهم» یعنی عورت خودشان را از نگاه حفظ کنند، بپوشانند. «یغضوا من ابصارهم» چشم خودشان را بخوابانند و ببندند، از چه چیز؟ گفته‏اند از نگاه کردن به عورتها.
ولی‏ ما معتقدیم که این آیه اعم است، هم " «یحفظوا فروجهم»" اعم از پوشاندن عورت است و هم " «یغضوا من ابصارهم»". این که در روایتها هم آمده است " هر جا حفظ فرج است مربوط به زناست الا اینجا که مربوط به نظر است " بعید نیست که مقصود این باشد که در اینجا شامل هر دو هست و " «یغضوا من ابصارهم» " تقریبا جزم داریم که اختصاص به نظر به عورت ندارد، بلکه شاید بیشتر اختصاص دارد به نظر به غیر عورت.
غض یعنی کم کردن، و " غض بصر " یعنی کم کردن نگاه و خیره نشدن‏. در آیه بعد می‏فرماید: «و قل للمؤمنات یغضضن من ابصارهن و یحفظن‏ فروجهن» متقابلا به زنان مسلمان هم بگو که عین همین مطلب را رعایت‏ کنند، اگر مقصود عورت باشد به عورت یکدیگر نگاه نکنند و دامن خودشان‏ را از زنا و یا به قول دیگران از نگاه کردن دیگران حفظ کنند. اگر می‏بینیم که وظیفه " پوشش " به زن اختصاص یافته است از این‏ جهت است که ملاک آن مخصوص زن است. زن‏ مظهر جمال و مرد مظهر شیفتگی است. قهرا به زن باید بگویند خود را در معرض نمایش قرار نده نه مرد.

زینت
در جمله بعد می‏فرماید: " «و لا یبدین زینتهن الا ما ظهر منها»". کلمه " زینت " در عربی از کلمه " زیور " فارسی اعم است. زیرا زیور به زینتهائی گفته می‏شود که از بدن جدا می‏باشد مانند طلا آلات و جواهرات، ولی کلمه زینت هم به این دسته گفته می‏شود و هم به آرایشهائی که به بدن‏ متصل است نظیر سرمه و خضاب.
تعبیر قرآن این است: زنان زینت‏ خودشان را نباید آشکار کنند. البته زینت اگرچه جدا هم باشد مثل یک‏ النگو که در کناری افتاده مقصود نیست بلکه زینت در حالی که در بدن است‏ مقصود است چون (آشکار کردن آن) مساوی است با دیدن خود زن. زنان‏ نباید زینت خودشان را ظاهر کنند، خواه از نوع زینتی باشد که‏ بشود از بدن جدا کرد مثل النگو و یا انگشتر، یا زینتی که چسبیده به بدن‏ است مثل چیزهایی که به بدن می‏مالند مانند " گل گونه " به اصطلاح قدیم.
زن زینت خود را نباید ظاهر کند مگر (در دو مورد). دو استثنا در اینجا وجود دارد: یک استثنا در مورد خود زینت است، یعنی مگر بعضی از زینتها و به تعبیر قرآن زینت ظاهر، و استثنای دوم در مورد افراد است: و مگر برای بعضی از طبقات که در برابر آن طبقات که غیر شوهر او هستند (در مورد شوهر که محرز است) زن می‏تواند حتی زینت غیر ظاهر را آشکار کند، و آنها پدران، پسران، برادرزادگان، خواهرزادگان، فرزندان شوهر (و چند طبقه دیگر هستند).

پوشانیدن وجه و کفین
در اینکه پوشانیدن غیر صورت و دو دست (از مچ به پایین) بر زن واجب است از لحاظ فقه‏ اسلام هیچگونه تردیدی وجود ندارد. این قسمت جزء ضروریات و مسلمات است‏ نه از نظر قرآن و حدیث، و نه از نظر فتاوی، در این باره اختلاف و تشکیکی وجود ندارد. آنچه مورد بحث است پوشش چهره و دستها تا مچ است‏.
مسأله پوشش بر حسب اینکه پوشانیدن وجه و کفین واجب باشد یا نباشد دو فلسفه کاملا متفاوت پیدا می‏کند. اگر پوشش وجه و کفین را لازم بدانیم در حقیقت طرفدار فلسفه پرده‏نشینی زن و ممنوعیت او از هر نوع کاری جز در محیط خاص خانه و یا محیطهای صددرصد اختصاصی زنان هستیم. ولی اگر پوشیدن سایر بدن را لازم بدانیم و هر نوع عمل محرک و تهییج‏ آمیز را حرام بشماریم و بر مردان نیز نظر از روی لذت و ریبه را حرام‏ بدانیم اما تنها پوشیدن گردی چهره و پوشیدن دستها تا مچ را واجب ندانیم‏ آنهم به شرط اینکه خالی از هر نوع آرایش جالب توجه و محرک و مهیج باشد بلکه ساده و عادی باشد، آنوقت مسأله، صورت دیگری پیدا می‏کند و طرفدار فلسفه دیگری هستیم، و آن فلسفه اینست که لزومی ندارد زن الزاما به درون‏ خانه رانده شود و پرده‏نشین باشد بلکه صرفا باید این فلسفه رعایت گردد که‏هر نوع لذت جنسی اختصاص داشته باشد به محیط خانواده، و کانون اجتماع‏ باید پاک و منزه باشد و هیچگونه کامجوئی خواه بصری و خواه لمسی و خواه‏ سمعی نباید در خارج از کادر همسری صورت بگیرد.

بنابراین زن می‏تواند هر نوع کار از کارهای اجتماعی را عهده‏دار شود. مقصود ما اینست که اگر پوشیدن چهره و دو دست، مخصوصا چهره واجب‏ باشد خود بخود شعاع فعالیت زن، به اندرون خانه و اجتماعات خاص زنان‏ محدود می‏شود ولی اگر پوشیدن گردی چهره واجب نباشد، این محدودیت‏ خودبخود لازم نمی‏آید.
خلاصه اینکه وجه و کفین، مرز محبوسیت و عدم محبوسیت زن است، و ایرادهائی که مخالفین پوشش می‏گیرند، در صورتی است که حجاب وجه و کفین‏ را لازم بدانیم. ولی اگر پوشیدن وجه و کفین را واجب ندانیم، در پوشش‏ سایر قسمتهای بدن هیچگونه اشکالتراشی نمی‏توان کرد، بلکه اشکال برطرف‏ مخالف وارد است. اگر زن، مرض نداشته باشد و نخواهد لخت بیرون بیاید، پوشیدن یک‏ لباس ساده که تمام بدن و سر، جز چهره و دو دست تا مچ را بپوشاند، مانع هیچ فعالیت بیرونی نخواهد بود. بلکه برعکس، تبرج و خودنمائی و پوشیدن لباسهای تنگ و مدهای رنگارنگ است که زن را به صورت موجودی‏ مهمل و غیر فعال در می‏آورد که باید تمام وقتش را مصرف حفظ پزیسیون خود کند.