اسلام آخرین آیین الهى و بالطبع کامل‏ترین دین است و براى همیشه و همه بشریت، از طرف خداوند عالم، نازل شده است، لباس را «هدیه الهى» معرفى نموده و وجوب پوشش زنان را با تعدیل و انتظام مناسبى به جامعه بشرى ارزانى داشته است. از انحرافات و یا افراط و تفریطهایى که پیرامون پوشش زنان وجود داشته است اجتناب نموده و در تشریح قانون، حدّ و مرزى متناسب با غرایز انسانى را در نظر گرفته است. در حجاب اسلامى، سهل‏انگارى‏هاى مضر و سختگیرى‏هاى بى‏مورد، وجود ندارد. دستور به رعایت حجاب هم در قرآن کریم مطرح شده و هم در احادیث و روایات اسلامی. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم و ائمه معصومین علیهم السلام علاوه بر تأکیداتى که بر رعایت حجاب داشته‏اند، با ارائه دستورالعمل‏هایى، جامعه اسلامى را به‏سوى تهذیب و پاکى، رهنمون گشته‏اند .از پیامبر اسلام در مورد پرهیز از پوشش بدن نما و نازک آمده:روزى، اسماء - که خواهر زن پیامبر بود - ، با جامه بدن‏نما و نازکى به خانه پیامبر آمد. پیامبر، روى خود را از او برگرداند و فرمود: اى اسماء! زن، وقتى به حدّ بلوغ رسید، نباید جایى از بدن و اندامش دیده شود، مگر صورت و دست‏ها». (سنن ابى داود، ج 2، ص 383)

راجع به نهى از آرایش و استعمال عطر در خارج از خانه ،پیامبر، در ضمن حدیثى، نهى فرمودند از این‏که زن، براى دیگران، خود را بیاراید، و فرمود: «اگر براى غیر شوهر، خود را آرایش نمود، لازم است خداوند او را با آتش بسوزاند».

در مورد پرهیز زنان از شبیه ساختن خود به مردان،پیامبر(ص) می فرماید: خداوند، مردانى را که شبیه زن مى‏شوند و زنانى را که خود را شبیه مرد قرار مى‏دهند، نفرین کرده است».

امام باقر علیه السلام نیز، در ضمن حدیثى فرمودند: «جایز نیست که زن، خود را شبیه مرد نماید؛ زیرا پیامبر، مردانى را که مشابه زنان مى‏شوند و همچنین زنانى که خود را شبیه مردها قرار مى‏دهند، نفرین کرده است». در قرآن و روایات، علاوه بر دستورهایى که در مورد حفظ حجاب زنان آمده است، مسئولیت‏هایى نیز به مردان واگذار شده است از جمله: پیامبر اکرم در مورد عفّت نسبت به زنان مردم می فرماید:«نسبت به زنان مردم، عفیف باشید تا زنان شما عفیف بمانند».

در مورد دورى از چشم‏چرانى‏از امام صادق علیه السلام نقل شده که مى‏فرماید: «چشم چرانى، تیرى است مسموم از تیرهاى شیطان؛ چه بسا، نگاهى که حسرت‏هاى طولانى را درپى دارد». در مورد حرمت نظر به خواهر زن آمده است: صحیح « البزنطی عن الرضا علیه السلام قال : سألته عن الرجل یحل له ان‏ ینظر الی شعر اخت امرأته ؟ فقال : لا الا ان تکون من القواعد . قلت له : اخت امرأته و الغریبة سواء ؟ قال : نعم ، قلت : فمالی من النظر الیه‏ منها ؟ فقال : شعرها و ذراعها » (وسائل جلد 3 ، صفحه . 25): احمد بن ابی‏نصر بزنطی - که از اصحاب عالیقدر حضرت رضا علیه‏ السلام است - می‏گوید از حضرت رضا سؤال کردم آیا برای مرد جایز است که‏ به موی خواهر زنش نگاه کند ؟ فرمود نه ، مگر اینکه از زنان سالخورده‏ باشد . گفتم پس خواهر زن و بیگانه یکی است ؟ فرمود بلی . گفتم ( در مورد سالخورده ) چقدر برای من جایز است نگاه کنم ؟ فرمود به موی او و ذراع ( از انگشت تا آرنج ) او می‏توانی نگاه کنی .

روایاتی نیز وجود دارد که مستقیما حکم وجه و کفین را چه از نظر پوشیدن و چه از جنبه نگاه کردن بیان می‏کند . ولی البته عدم لزوم پوشیدن وجه و کفین دلیل‏ بر جواز نظر نیست ، اما جواز نظر دلیل بر عدم لزوم پوشیدن وجه و کفین‏ هست . مفضل بن عمر سؤال کرد از امام صادق درباره زنی که در سفر بمیرد و مرد محرم یا زنی که او را غسل دهد همراه او نباشد . فرمود : مواضع تیمم‏ او را باید غسل دهند ولی نباید بدن او را لمس کنند و نباید زیبائیهای او را که خدا پوشیدن آن را واجب فرموده است ، آشکار کرد . پرسیدم چگونه‏ عمل کنیم ؟ فرمود اول باطن کف دست او را باید شست ، سپس چهره و بعد پشت دستهایش را .

علی بن جعفر فرزند امام ششم است و مرد بسیار جلیل القدری است ، از برادرش حضرت موسی بن جعفر علیه السلام می‏پرسد برای مرد چه مقدار جایز است به زنی که محرمش نیست نگاه کند ؟ حضرت در جواب فرمود : چهره و کف و جای دستبند . به هر حال اسلام واضع قانون حجاب نبوده است، بلکه در جهت جلوگیرى از افراط و تفریطهایى که در طول تاریخ در مورد حجاب به وجود آمده بود، به قانونمند کردن و تنظیم آن همت گماشته است و آن را به صورتى متعادل، صحیح و متناسب با فطرت انسانى زن و غیرتمندى مرد، ارائه نموده است.