جستجو
    جستجوی پيشرفته  
صفحه اصلی
 
  
 
 
کتاب صوتی آه بر اساس ترجمه نفس المهموم
 
 
 
 
 
تاثیر دعا و نیایش بر زندگی انسان
7,592
 
 
Tahoor_invitation

قطع نظر از اجر و پاداشی كه برای دعا هست و قطع نظر از اثر استجابتی‏ كه بر دعا مترتب است، دعا اگر از حد لقلقه زبان بگذرد و دل با زبان‏ هماهنگی كند و روح انسان به اهتزاز آید، یك روحانیت بسیار عالی دارد. مثل این است كه انسان خود را غرق در نور می‏بیند. شرافت گوهر انسانیت را در آن وقت احساس می‏كند. آن وقت‏ خوب درك می‏كند كه در سایر اوقات كه چیزهای كوچك او را به خود مشغول‏ داشته بود و او را آزار می داد چقدر پست و ساقط و سافل بوده. انسان‏ وقتی كه از غیر خدا چیزی می‏خواهد احساس مذلت می‏كند و وقتی كه از خدا می‏خواهد احساس عزت. به این ترتیب دعا، هم طلب است و هم مطلوب، هم وسیله‏ است و هم غایت، هم مقدمه است و هم نتیجه.

اولیای خدا هیچ چیزی را به‏ اندازه دعا خوش نداشتند، همه خواهشها و آرزوهای دل خود را با محبوب‏ واقعی در میان می‏گذاشتند و بیش از آن اندازه كه به مطلوبهای خود اهمیت‏ می‏دادند به خود طلب و راز و نیاز اهمیت می‏دادند، هیچ گونه احساس‏ خستگی و ملالت نمی‏كردند، به تعبیر امیرالمؤمنین خطاب به كمیل نخعی«هجم بهم العلم علی حقیقة البصیره ، و باشروا روح الیقین ، و استلانوا ما استوعره المترفون و أنسوا بما استوحش منه الجاهلون ، و صحبوا الدنیا بأبدان أرواحها معلقة بالمحل اععلی؛ علم همراه با بینش حقیقی به آنان هجوم آورده و آنان با روح (یا با نسیم لذت) یقین هم آغوش گشته اند و آنچه را نازپروردگان رفاه طلب دشوار پندارند بر خود نرم و هموار شمارند، و به آنچه نادانان از آن گریزانند انس گرفته اند، و به بدن هایی با دنیا همدم گشته اند که جانشان به جهان برین وابسته است». ( نهج البلاغه ، حكمت 147). برعكس دلهای زنگ گرفته‏ سیاه و قفل شده كه از درگاه خدا رانده شده‏اند.

آنها كه لذت دعا و انقطاع از خلق به خالق را چشیده‏اند هیچ لذتی را بر این لذت مقدم نمی دارند. دعا آن وقت به اوج عزت و عظمت و لذت می‏رسد و صاحب خود را غرق در سعادت می‏كند كه دعا كننده لطف خاص الهی را با خود ببیند و آثار استجابت دعای خود را مشاهده كند. «و أنلنی حسن النظر فی ما شكوت ، و أذقنی حلاوه الصنع فی ما سألت‏؛ خدایا! حسن نظر خود را در آنچه به تو شكایت كردم به من ابلاغ كن و حلاوت استجابت آنچه را از تو خواسته‏ام به من بچشان» (از فقرات دعای هفتم صحیفه سجادیه). 

دانشمندان می‏گویند فرق است بین علم الیقین و عین الیقین و حق الیقین. این طور مثال می‏آورند، می‏گویند فرض كنید آتشی در نقطه‏ای افروخته شده‏ است. یك وقت شما اثر آتش را مثلا دودی كه بلند است می‏بینید و همین‏ مقدار می‏دانید كه در آنجا آتشی هست كه این دود از آنجا بلند است، این‏ علم الیقین است، و یك وقت خود آتش را از نزدیك می‏بینید، این عین‏ الیقین است و بالاتر از دانستن است، مشهود است، و یك وقت بقدری‏ نزدیك می‏شوید كه حرارت آتش به بدن شما می‏رسد و شما را گرم می‏كند، داخل آتش می‏شوید، این حق الیقین است. انسان ممكن است خدا را كاملا بشناسد و به وجود مقدسش ایمان و اذعان‏ داشته باشد ولی در زندگی خصوصی خود اثر لطف خاص خدا و عنایتهای‏ مخصوصه‏ای كه گاهی به بندگانش عنایت می‏فرماید نبیند، این مرتبه علم‏ الیقین است.

ولی گاهی هست كه عملا اثر توحید را مشاهده می‏كند، دعا می‏كند و از غیر خدا اعتمادش را قطع می‏كند و اثر این توكل و اعتماد را در زندگی خودش می‏بیند، اثر توحید را شهود می‏كند، این مرتبه عین الیقین‏ است. آن دسته از بندگان حق لذت می‏برند كه اهل دل و اهل توكل و اعتماد به خدا هستند و آثار دعاهای خود و توكلها و اعتمادهای خود را مشاهده می‏كنند، از بهجتها بهره‏مند می‏شوند كه برای ما كمتر قابل تصور است. البته مرتبه بالاتر آن‏ است كه دعا كننده مستقیما خود را با ذات حق در تماس می‏بیند، بلكه‏ خودی نمی بیند و خودی مشاهده نمی كند، فعل را فعل او، صفت را صفت او، و در همه چیز او را می‏بیند. انسان وقتی كه یك هنر كوچكی را می‏آموزد، علمی و فنی را یاد می‏گیرد، درس می خواند، طبیب یا مهندس می‏شود، بعد از سالها زحمت و رنج‏ همینكه اولین بار اثر هنر خودش را می‏بیند، مثلا مریضی را معالجه می‏كند و او بهبودی می‏یابد، طرح ساختمانی را می‏ریزد و ساخته می‏شود و خوب و ظریف‏ و عالی از كار در می‏آید، غرق سرور و بهجت می‏گردد و عزتی در خود احساس‏ می‏كند. از بالاترین لذتها این است كه انسان اثر هنر خود را ببیند. چه حالی به انسان دست می‏دهد اگر اثر هنر ایمان خود را، یعنی لطف‏ خاص خدا را نسبت به خود ببیند. عزتی كه از راه موفقیت در توحید برای‏ انسان دست می‏دهد و سرور و بهجتی كه در آن حال دست می‏دهد هزارها درجه‏ بالاتر است، هزارها درجه لذیذتر و شیرین تر است.

نیایش در همین حال كه آرامش را پدید آورده است، در فعالیتهاى مغزى انسان یكنوع شكفتگى و انبساط باطنى و گاهى روح قهرمانى و دلاورى را تحریك مى كند، نیایش خصائل خویش را با علامات بسیار مشخص و منحصر به فرد نشان مى دهد، صفاى نگاه، متانت رفتار، انبساط و شادى درونى، چهره پر از یقین، استعداد هدایت و نیز استقبال از حوادث، اینها است كه از وجود یك گنجینه پنهان در عمق روح ما حكایت مى كند، و تحت این قدرت حتى مردم عقب مانده و كم استعداد نیز مى توانند نیروى عقلى و اخلاقى خویش را بهتر به كار بندند، و از آن بیشتر بهره گیرند، اما متاسفانه در دنیاى ما كسانى كه نیایش را در چهره حقیقتش بشناسند بسیار كمند.

دعا یكنوع كسب قابلیت براى تحصیل سهم زیادتر از فیض بى پایان پروردگار است. به عبارت دیگر انسان به وسیله دعا توجه و شایستگى بیشترى براى درك فیض خداوند پیدا مى كند، بدیهى است كوشش براى تكامل و كسب شایستگى بیشتر عین تسلیم در برابر قوانین آفرینش است، نه چیزى بر خلاف آن. از همه گذشته دعا یكنوع عبادت و خضوع و بندگى است و انسان به وسیله دعا توجه تازه اى به ذات خداوند پیدا مى كند، و همان طور كه همه عبادات اثر تربیتى دارد دعا هم داراى چنین اثرى خواهد بود.

 
 
 
 

شرایط استجابت دعا

دعای افتتاح

دعا در آیات و روایات

 
 
 
 
بیست گفتار، ص 236-234 و ص 247-245،
تفسير نمونه ج 1 ص 641-638
 
 
 
 
 
   
 
اصول عقاید > توحید > رابطه موجودات با خدا > دعا
 
اعلام > شخصیت ها > معصومین > چهارده معصوم > امام علی(ع) > احادیث
 
ادب و اخلاق > فضیلت های اخلاقی
 
 
 
 
 
بیست گفتار، ص 236-234 و ص 247-245،
تفسير نمونه ج 1 ص 641-638
 
عالی بود

يكشنبه 06 ارديبهشت
   
 
 
 
کاربر گرامی، این بخش اختصاص دارد به نظر شما درباره موضوع مطرح شده، در صورتی که نیاز به سئوال یا بحث و گفتگو در رابطه با موضوع مربوطه را دارید، از طریق سایت کاربران (my.tahoor.com) اقدام نمایید.
 
 
   
 
 
 
طهور قرآن | دایره المعارف طهور | کتابخانه طهور | پادکست طهور | اعلام | کتاب شناسی | سایت ٥ روز | طهور فرانسه
 
کلیه حقوق متعلق است به موسسه فرهنگی جام طهور